Onze visie in een notendop
In 2014 werd de Wet Passend Onderwijs ingevoerd, met als doel om kinderen met een extra ondersteuningsbehoefte een plek te geven binnen het reguliere onderwijs. Het ging daarbij in eerste instantie vooral om kinderen aan de 'onderkant'. Dat het voor een leerling met een IQ van 70 onmogelijk is om zonder extra ondersteuning een aanpassing van 30 IQ-punten naar het midden te maken was evident. Inmiddels is men zich er steeds meer van bewust dat van leerlingen aan de 'bovenkant' een even grote aanpassing wordt gevraagd en dat dit voor net zoveel problemen kan zorgen, zoals helaas ook blijkt uit het grote aantal (hoog intelligente) thuiszitters vandaag de dag.
Binnen het reguliere onderwijs wordt er al jaren nagedacht over de vraag hoe we elk kind passend onderwijs kunnen bieden en wat ervoor nodig is om onze kinderen voor te bereiden op een toekomst die, gezien het tempo waarin de wereld om ons heen verandert, moeilijk te voorspellen is. Het probleem is dat daarbij naar antwoorden en oplossingen wordt gezocht binnen het bestaande paradigma, waarin kinderen gerangschikt worden naar kalenderleeftijd en aan de slag moeten met een gestandaardiseerd curriculum dat vooral gericht is op lineair en deductief denken. Hiermee worden de enorme verschillen tussen onze kinderen en hun rijke scala aan talenten miskend.
Kinderen die dezelfde kalenderleeftijd hebben kunnen in alle overige opzichten als dag en nacht van elkaar verschillen, dat geldt zeker ook voor de groep 'hoogbegaafden'. Wat een kind nodig heeft om zichzelf te kunnen zijn en zich goed te kunnen ontwikkelen hangt af van een complex aan factoren, waarvan de interesses, de motivatie, de creativiteit, de persoonlijkheid en de sterke en zwakke kanten binnen het cognitieve profiel er nog maar enkele zijn. Dit pleit voor maatwerk, zoals in het filmpje hieronder door Ken Robinson wordt geillustreerd. Bij Praktijk Scope proberen we in de beeldvorming en begeleiding recht te doen aan het feit dat geen twee personen hetzelfde zijn.